دخترک همیشه در رویا
یه فنجون پر لحظه های تلخ
من و از این دلخوشیا آرامشم جدا نکن من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر می کشم من و تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدس بوسیدنت برای من تولد یک نفس چشمهای مهربون تو منو به آتیش می کشه نوازش دستای تو عادت ترکم نمی شه چشمهای مهربون تو منو به آتیش می کشه نوازش دستای تو عادت ترکم نمی شه فقط تو آغوش خودم دق دقه هاتو جا بذار به پای عشق من بمون هیچ کس و جای من نیار مهر لباتو رو تنو روی لب کسی نزن فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تن من به روح و جسم و تن من خراب کردی همه چی رو اضمحلال تا چه اندازه ای خدا باورم نمیشه تا به این حد ... بود یا هست یا می مونه دیگه اعتبار چندانی برا فکر کردن نداره مهم اینه که خودش گفته نیست نمیخواد که باشه ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست دوست داره این جوری باشم وقتی اون این جوری به من فکر کرده و میکنه من چی باشم یا نباشم من تو خودم گم شده باشم یا نه و ... مهمه ؟ نه ای مرگ ! یک بوسه از آن لبان تو خوشتر برایم مهم نیست دوباره برگشته ای و هر جور هست میخواهی همان باشم که بودم ولی نمیتونم دیگر دوستت داشته باشم.و تمام وجودم سرشار از تنفره . از تو متنفرم حتی اگر اندازه تمام ستاره های آسمان هم دوستم داشته باشی برایت آرزوی مرگ نمیکنم چون باید بمانی و خوشبختی من و بد بختی خود را ببینی . منتظر اون روز هستم. مانند روزی که رفتی و گفتی دیگر باز نمی گردی. موج نوازشي ،اي گرداب كوهساران مرا پر كن ،اي طنين فراموشي ! در بيداري لحظه ها پيكرم كنار نهر خروشان لغزيد. مرغي روشن فرود آمد و لبخند گيج مرا بر چيد و پريد. ابري پيدا شد و بخار سر شكم را در شتاب شفافش نوشيد. نسيمي برهنه و بي پايان سر كرد و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت. درختي تابان پيكرم را در ريشه سياهش بلعيد. طوفاني سر رسيد و جا پايم را ربود. *** نگاهي به روي نهر خروشان خم شد: تصويري شكست. خيالي از هم گسيخت. همراه 
نفرين به زيبايي _آب تاريك خروشان _كه هست مرا
فروپيچيد وبرد
توناگهان زبيا هستي .اندامت گردابي است .
موج تو اقيليم مرا گرفت .
ترايافتم ،اسمان ها را پي بردم .
ترايافتم ،درها گشودم ،شاخه راخواندم .
افتاده آن با دآ ن برگ ،كه به آهنگ وزش هايت نلرزد!
مژگان تولرزيد :رويا درهم شد .
تپيدي :شيره گل بگرش امد.
بيدارشدي :جهان سربرداشت ،جوي ازجاجهيد .
براه افتادي :سيم جاده غرق نوا شد .
دركف توست رشته دگرگوني .
ازبيم زيبائي ميگريزم ،وچه بيهوده :فضارا گرفته اي .
يادت جهان راپر غم ميكند ،وفراموشي كيماست .
درذغم گداختم ،اي بزرگ تابان
!سربرزن ،شب زيست رادرهم ريز ،ستاره ديگر خاك !
جلوه اي ،اي برون ازديد
به جست و جوي تو
بر درگاه كوه مي گريم،
در آستانه دريا و علف.
به جست و جوي تو
در معبر بادها مي گريم
در چار راه فصول،
در چارچوب شكسته پنجره اي
كه آسمان ابر آلوده را
........................
به انتظار تصوير تو
اين دفتر خالي
تا چند
تا چند
ورق خواهد خورد؟
دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود
همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود
مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد
لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود
تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها
من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتاده بودم
ایینه ها انتظار تصوریم را می کشیدند
درها عبور غمناک مرا می جستند
و من می رفتم می رفتم تا درپایان خودم فرو افتم
ناگهان تو از بیراهه لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی
صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت درآمیخت
همه تپشهایم از آن تو باد چهره به شب پیوسته همه تپشهایم
من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام
تا در خط های عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم
دستم را به سراسر شب کشیدم
زمزمه نیایش دربیداری انگشتانم تراوید
خوشه قضا رافشردم
قطرههای ستاره در تاریکی درونم درخشید
و سرانجام در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم
میان ما سرگردانی بیابان هاست
بی چراغی شب ها بستر خاکی غربت ها فراموشی آتش هاست
میان ما هزار و یک شب جست و جو هاست
| Design By : Night Skin |
